As algas e os seus usos - Alimentacion

O uso de algas mariñas na alimentación humana está moi estendido na zona do Pacífico. Isto xerou o desenvolvemento de varias técnicas de cultivo e a creación dunha complexa rede de comercialización.

Se nos remitimos aos receitarios tradicionais das comunidades costeiras atopamos antecedentes do uso de algas na alimentación principalmente en Xapón, Corea e China, pero tamén en Europa, Canadá e Sudamérica.

Actualmente, xunto co desenfreado uso de aditivos e produtos artificiais -entre eles varios derivados industriais das algas- revalorízanse algúns produtos naturais. É o caso daqueles que proveñen das dietas dos pobos de Oriente, como as algas.

A conveniencia do uso destes produtos naturais desde o punto de vista dietético é motivo de estudo dos correspondentes profesionais. Pero é indubidable que algunhas especies son particularmente agradables polo seu sabor e textura, polo que sería posible introducir facilmente o seu uso nos mercados nacional.



Pódellas consumir fresca, onde precisan dun lavado previo e dun tempo a remollo para quitarlles a salinidade que lle é propia, con todo, en Occidente comercialízanse previamente lavadas e deshidratadas ou en envases herméticos (conservas). En tal caso tamén deben deixarse a remollo para que se rehidraten e adquiran a súa consistencia natural.

En Xapón moitos dos guisos levan algas, as máis comúns son o nori, o wakame e o kombu, que complementan pratos tradicionais como o sushi e as albóndegas de arroz e peixe. O alga utilizada para o nori é Porphyra, para o wakame úsase a Undaria e para o kombu, a Laminaria.

Noutros países as algas verdes do xénero Caulerpa comen crúas ou cocidas, como en Filipinas, Malaisia, Guam e Singapura; as algas pardas Sargassum e Turbinaria consómense frescas, cocidas en leite ou afumadas, en Polinesia, China, Xapón e Malaisia; e diversas especies de algas que se consumen crúas ou fervidas e mesturadas con outros alimentos, forman o chamado limu, amplamente utilizado en Hawai, illas que teñen gran variedade de pratos confeccionados con algas.

En América do Norte, en Canadá, utilízase o "dulse" para aderezar os pratos de carne e peixes; en Estados Unidos empregan o alga parda xigante Nereocystis para preparar o seatron, coa planta desalgada, aromatizada e endulzada; no Caribe úsanse varias especies de algas para facer xelatinas; os habitantes de Chile consumen a Ulva co nome de "loite" e a Durvillea como "cochayuyo", empregándoas na preparación de sopas densas e ensaladas.

En Europa os principais comestibles que empregan algas son o "tangle", preparado con Laminaria saccharina, en Escocia; o "dulse" confeccionado con Rhodymenia, en Irlanda; en Inglaterra prepárase unha especie de pan xelatinoso con Laminaria e Chondrus; en Unión Soviética come a Laminaria como "col de mar"; etc.



As principias especies comestibles:

NORI (Porphyra spp.)

WAKAME (Undaria pinnatifida)

KOMBU DE AZUCAR. (Laminaria saccharina)

SPIRULINA.

KOMBU. (Laminaria hyperborea, Laminaria ochroleuca)

FUCUS. (Fucus vesiculosus, Fucus spiralis, Fucus serratus, Fucus ceranoides)

MUSGO DE IRLANDA (Lique). (Chondrus crispus, Mastocarpus stellatus)

ESPAGUETI DE MAR. (Himanthalia elongata)

DULSE. (Palmaria palmata, Dilsea carnosa)


Un dos problemas nutricionais actualmente, é a ausencia de proteínas na alimentación de amplos sectores da poboación mundial. Polo cal, as vitaminas e proteínas das algas, poderían constituír un complemento nutritivo de gran valor que pode contribuír a que a humanidade chegue a asegurar a todos os seres o dereito á vida.

É importante sinalar que na explotación das algas, como na de todos os recursos renovables, débese estimar o potencial actual e futuro para así evitar o desaproveitamento ou a explotación irracional. Os estudos para cuantificar as poboacións son moi variados e van desde a súa observación a través do mergullo, ata a súa avaliación usando o procesamento dixital de imaxes multiespectrales, por medio da fotografía aérea infravermella, así como os estudos que aplican as imaxes de satélite.

As comunidades e poboacións macroalgales deben ser utilizadas baixo un serio control científico- técnico co fin de evitar a deterioración ou a destrución do recurso natural renovable. Por este motivo o obxectivo fundamental de Algas de Galicia está abocado a coñecer a biodiversidade das macroalgas e a súa abundancia, é dicir que especies e en que cantidade se atopan os distintos taxones en diferentes localidades das costas a fin de determinar as áreas factibles de explotación e a utilización diversa do recurso. Ademais establecer o tempo de crecemento e modo de reprodución de cada especie, en que meses do ano atópanse os estados fértiles e o seu modo de crecemento, co obxectivo de precisar o correcto manexo do recurso, sinalando en que momentos do ano débese suspender a colleita, por atoparse as especies en crecemento ou nos seus estados fértiles. Tamén estes coñecementos permiten manifestar o impacto ambiental que exerce sobre estas poboacións macroalgales a execución de obras costeiras, e como estas deben realizarse para evitar a destrución dos ecosistemas mariños.

En Galicia, estase desenvolvendo a acuicultura de algas como alternativa económica. As augas libres de polución das nosas costas permiten o cultivo de Undaria pinnatifida, un alga alóctona que serve de base para a produción de wakame, e tamén con moi bos resultados de Laminaria saccharina. Este alga posúe un valor interesante no mercado internacional xa que o seu consumo creceu en Oriente aproximadamente cinco veces nos últimos 50 anos. O quilogramo de Undaria pinnatifida fresca ten un prezo estimativo de 0.8 dólares estadounidenses. Sería interesante desenvolver a súa utilización como forma de control da súa excesiva proliferación.
palyginti kainas